Showing posts with label Poems. Show all posts
Showing posts with label Poems. Show all posts

Friday, October 07, 2011

එහෙම වෙන්න ඇති

 සුවහසක් මල් උයන්
වේලාසන පැමිණියවුන්ගෙන් පිරී තියෙන්න ඇති

ලාබ කාමරයකි එන්න කීවත්
පීලි නොපැනම මගහැර යන්න ඇති

හිරිකඩ පිඹින වෙරළ අද්දර
කෙටිටු පපුවට අගුණ වෙන්න ඇති

නොලද්දෙන් අන් තැනක්
තබා සෙරෙප්පපුව , පීල්ල මත ඉඳ ගන්න ඇති

ප්‍රේමයේ විසල් තුරැ සිහිලැල්ල
දලු මල් ඵල පුබුදන්න ඇති

අනියත ප්‍රේමයක පීලි මත උනුන් තුරැළුව
අපිත් රේල් පීලි වාගෙයි කියා හෙමිහිට මුමුණන්න ඇති

දී ඇති පීල්ලෙම හැමදාම දුවන රේල්ලුව 
හු කියාගෙන එදත් දුව එන්න ඇති

දුටු දුටු දනා ආලය අන්ධයි කියාගෙන
ආපු පීල්ලෙ යන්න ඇති.

නිමිත්ත - රේල් පීල්ලේ වාඩි වී සිට පෙමි යුවල දුමිරියට බිලි
 උපුටා ගැනීම 2011 අගෝස්තු 21 රාවය පුවත් පත.

Monday, September 12, 2011

අපොස උපේ

සා.පෙළ සාපය අවසන්          කරපං
උ.පෙළ වෙනුවෙන් ෆුල් වැඩ කරපං
කැම්පස් සිහිනය දිගටම          බලපං
වීරිය දාලා උ.පෙළ                  කරපං

භෞතික විද්‍යා අතිශය          අමාරැලු
හෝම් වර්ක් පිදුරැතලාගල      පරාදලු
ක්ලාස් ම්ස් වුනොත් ඉබේම  අනාතලු
මේවා බැරිනමි ගෙදරම         ඉන්නලු

chemistry නම් මහ කරදර       දෙනවා
පාඩම් නොකරොත් අනාථ    වෙනවා
සුත්‍ර දැක්කම කලාන්ත            වෙනවා
හරියට කරොතොත් කැම්පස්    යනවා

ඡීව විද්‍යා ටිකක් ෂේප්                    බං
ගිරා තියරියෙන් පාඩමි             කරපං
කැම්පස් ආතල් විතරක්            හිතපං
මෙඩිකල් කොලේඡ් හීනෙන්  දැකපං

ඔක්කොම ආතල් අමතක        කරපං
කෙල්ලෙක් දැක්කත් අහකම  බලපං
මොබයිල් එක කුණු කු​ඩෙට      දාපං
වීරිය දාලා කැමිපස්                  පලයං 

Sunday, September 11, 2011

අමිමා


අඳුරට ඉඩ නොදෙන ආලෝකය    ගෙනෙන
සදුමෙන් සිසිලසින් මගේ හදවත       තෙමන
ගෙදරට පහන වී ලොවටම එලිය            වන
අමිමේ නුඹ තමයි මගේ ලොව හිමි      රෑඡින

නුඹ












උදයට හිරැ නැගී සවසට බසින            කොට
සවසට නැගුන සඳු උදයේ නොමැති       විට
අද දුටු ඡීවිතය නොපෙනෙන නමුදු        හෙට
අමතක කල හැකිද නුඹ ගැන සිතුවිලි    හිතට


තරැකැටවන් ඒ දෙනුවන් කාන්තියෙන්       බබලයි
පුන්සඳවන් වත කමලේ සිනාව නම්            කදිමයි
මද පවනේ දඟ කරනා කෙහෙරැලි මන        පිනවයි
නුඹ දැක්මෙන් උනන සතුට මහ සමුදුර         පරදයි


දවස පුරා සුන්දර රැව මගේ මනසේ           මැවෙයි
ඒ රැව සිප සැනසෙන්ට බැරි වීමත්                දුකයි
කුළුදුල් පෙම සුන්දර බව වැටහුනෙ නුඹ       නිසයි
නුඹ සැමදා හද අරනේ නාරි                       ලතාවයි